Beste Wills: toen bleek dat we allebei een volwassen kind hebben waar we geen contact meer mee hebben zijn we vrienden geworden. Begrip voor elkaar, en ook niet. Ze kan zo scherp uit de hoek komen: “Jij snapt niks van mijn Kerstmis, jij hebt tenminste nog een man en andere kinderen.” Soms dempt mijn familie de pijn een beetje, maar het blijft verschrikkelijk. Hetzelfde over geld: “Jij snapt niet hoe ik leef, jij bent financieel veel beter af.” Alsof ik me schuldig moet voelen, Wills?
Beste ZelfdeMaarAnders, ken je de scène uit The Secret Garden waarin het dwarse weesmeisje Mary Lennox schreeuwend op haar bed staat: “Jullie begrijpen er niks van!” Pas als dienstmeisje Martha erkenning (geen argumenten of troost) schenkt met “Je hebt gelijk, ik weet niet wat jij voelt”, stort zij zich onbedaarlijk huilend in Martha’s armen.
Je vriendin heeft een punt: zij staat er met haar verbroken- contact- kind alleen voor. Jij hebt een partner en andere kinderen en haar eenzaamheid ken je niet van binnenuit. Ze kan haar netwerk uitbreiden, maar nu ís het anders. Te vaak, vooral als degene die uitbarst een vrouw is, blijven we hangen bij de toon: “Ze schreeuwde!”, terwijl de kern buiten beeld blijft. Het is niet oké dat zij uitvalt en jij je schuldig gaat voelen, maar het kan helpen om haar disproportionele uitvallen minder persoonlijk te nemen.
In deze grauwe zone van rouw, die jij zo goed kent, is compassie tonen de eerste stap om met haar overlopende frustratie in contact te komen: “Je hebt gelijk. Nee, ik kan niet zomaar aannemen dat ik jou begrijp. Goed dat je het zegt.” Het zijn niet de pijn-olympische spelen die je kunt winnen.
Want ook jij lijdt. Als deze vriendschap troostend en je dierbaar is, accepteer en begrijp de verschillen en betrek haar woorden niet te veel op jezelf door bevestigend en kalmerend te reageren. Misschien hoeft zij dan minder fel uit te vallen.
Zeg: “Ik ben dankbaar dat we middelen hebben en goede relaties met de (andere) kinderen, maar ik rouw geen moment minder om het kind dat ik mis. En ja, als we pijn hebben, kunnen we de pijn van anderen niet óók dragen.” (Gelukkig maar; hoe zouden we anders overleven?). “Maar je bent niet alleen. Weet dat ik naast je zit op deze donkere plek”
