Beste Wills, het grappige is: sinds mijn vriend en ik samenwonen, lijkt hij altijd nét iets zieker dan ik. Ik krijg keelontsteking, hij óók. Ik heb een blaasontsteking, hij óók, maar dan “erger”. Gelukkig knapte híj op zonder antibiotica, terwijl ik ermee aan de kuur moest. Mijn beste vriendin vond het minder grappig dan ik en zei dat dit betekent dat hij liever overdrijft dan voor mij zorgt. Geen leugen misschien, maar een vleugje hypochondrie? Volgens haar nog verontrustender. Is zijn drang om mijn ziekte te overtreffen pathologisch, of gewoon een onschuldige eigenaardigheid, Wills?
Beste Grappig: Alice Roosevelt Longworth zei ooit over haar vader Teddy: hij wilde altijd de dode zijn op elke begrafenis, de bruid op elke bruiloft en de baby bij elke doop. Grappig, grappig? Stel dat jullie over een paar jaar in een situatie komen waarin één van jullie serieuze zorg nodig heeft, zoals ik dat nu bij vrienden en familie zie. Of dat een kind grote problemen krijgt, en jouw partner zijn eigen zelfmedelijden belangrijker vindt dan de echte nood. Zal je denken: waarom heb ik dat ‘trekje’ toen niet serieuzer genomen?
Misschien is het inderdaad gewoon “mannengriep”, of theatrale kreten bij een gestoten teen. Nu iets over zeggen — liefdevol, maar duidelijk: “Luister, lief. Als ik hulp nodig heb, kaap jij dat door te zeggen dat jij het erger hebt. Daarmee doe je me tekort. Het voelt alsof je óf aandacht zoekt, óf ontwijkt om voor mij te zorgen.”
Je kunt eraan toevoegen: “Als ik niet meer weet wanneer je echt ziek bent, word ik ongevoelig voor je gezeur en dan kan ík je tekortdoen.”
Als er achter zijn gedrag een vorm van hypochondrie of ziekteangst zit (een overdreven bezorgdheid over gezondheid, of het zich zieker voordoen dan men is), dan is dat geen grap. Zoiets verdient professionele aandacht, geen normalisering of spot.
Wees dankbaar voor de scherpte van je beste vriendin, en voor je eigen bereidheid om te luisteren. Pak door nu om te onderzoeken wat je tot nu toe niet wilde zien: wat voor partner wil je. Waarom werd je niet boos toen zijn reactie op jouw hulpvraag vooral méér aandacht voor hemzelf leek te vragen. Of toen hij “wonderbaarlijk genas” zonder antibiotica, is dat grappig als je er samen hartelijk om kunt lachen. Zo niet is het erger. Veel erger.
